Η Προσευχή ως Αλχημεία της Ψυχής
Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος σωπαίνει. Όχι από φόβο ή αδυναμία, αλλά γιατί καταλαβαίνει ότι ο νους δεν μπορεί πια να κουβαλήσει το βάρος της ψυχής. Εκεί, μέσα στην ησυχία που ανοίγει, αναπνέει η προσευχή. Όχι σαν λόγια επαναλαμβανόμενα, ούτε σαν υποχρέωση· μα σαν αναπνοή του Πνεύματος , σαν τον φυσικό ρυθμό της ένωσης με το Θείο. Η προσευχή, όταν βιώνεται αληθινά, δεν ζητά. Δεν εκλιπαρεί, δεν εμπορεύεται τη Θεία Παρουσία. Είναι ενθύμηση . Θυμόμαστε ποιοι είμαστε, θυμόμαστε πως μέσα μας κατοικεί το ίδιο Φως που κινεί τα άστρα, που ανασαίνει μέσα στη φύση, που πλάθει κόσμους και θεραπεύει πληγές. Όπως η σταγόνα θυμάται τη θάλασσα, έτσι και η ψυχή, όταν προσεύχεται, θυμάται την Αρχή της. Η σιωπή που μιλά Προσεύχομαι, και δεν ζητώ πια. Αντί να γεμίσω τον αέρα με φόβους και ανάγκες, αφήνω τη σιωπή να μιλήσει. Γιατί εκεί, μέσα στο κενό, ο Δημιουργός απαντά. Η προσευχή δεν είναι επικοινωνία , είναι επανασύνδεση · μια διαδικασία αλχημείας, όπου ο φόβος μετατρέπεται σε εμπιστοσύνη,...